Zanger Harry Slinger heeft al sinds zijn jeugd gehoorproblemen. Bij hem is een aantal jaren geleden met een titaniumschroef een zogenaamde Bone Anchored Hearing Aid in zijn rotsbeen gezet, die het geluid direct overbrengt op het bot. In het kader van de Week van het Oor vertelde Harry Slinger in Carré over wat hij allemaal met de BAHA kan en doet hij een oproep aan mensen om toch vooral hun gehoor te laten testen.

Tijd om je gehoor serieus te nemen
Heel veel mensen krijgen te maken met gehoorproblemen, het is beroepsziekte nummer één in Nederland. Het echte probleem is niet eens zozeer het verminderde gehoor, maar wat er tussen de oren van deze mensen zit. Slechthorenden zonder hoorhulpmiddel blijken namelijk verkeerde verwachtingen te hebben van de reacties in hun sociale omgeving. Uit het TNS-NIPO onderzoek blijkt dat het tegenwoordig algemeen geaccepteerd is om een hoortoestel te dragen, door jong én oud en tegenwoordig zijn er zeer compacte modellen die nagenoeg onzichtbaar zijn. Dan is het toch vreemd dat velen schromen om iets aan hun gehoorverlies te doen. De ervaring leert dat mensen vaak versteld staan van de mogelijkheden en spijt hebben als haren op hun hoofd dat ze niet eerder naar een oplossing hebben gezocht met een audicien, audioloog of KNO-arts.

De Week van het Oor wordt georganiseerd door de Nationale Hoorstichting, NVVS, FOSS, Oorakel, NVAB, GAIN, UVIT, KNO-vereniging en FENAC. Lindblom organiseerde bij de start van de Week van het Oor een evenement op het Plein in Den Haag, waar voorbijgangers in een zogenaamde 3D-DEAF-EXPERIENCE konden ervaren hoe het is om doof te zijn. In samenwerking met Opus Design zijn de affiches ontwikkeld. Ook begeleidde Lindblom de filmopnames met Harry Slinger en ondersteunde de Hoorstichting bij de procedure rondom het aanbieden van het rapport in de Tweede Kamer.

Applaus
Honderden mensen hebben op diverse plekken in Nederland meegedaan aan het ‘Grootste Applaus van Nederland’ voor bloeddonors. Het winkelend publiek reageerde enthousiast op de actie. Onder leiding van enkele enthousiaste acteurs deden de mensen eerst wat opwarmoefeningen. Daarna ging in Nijmegen, Rotterdam, Utrecht en Groningen een luid en langdurig applaus op toen burgemeester Thom de Graaf van Nijmegen het landelijke startsein voor het groepsapplaus gaf. Op alle locaties is het applaus vastgelegd en op de speciale website geplaatst.

Bloed geven
Uit een recente enquête van de Europese Commissie blijkt dat 32% van de Nederlanders zegt wel eens bloed te hebben gegeven. Nederland heeft zeer trouwe bloeddonors. Jaarlijks stopt maar ongeveer 10% van de donors met het geven van bloed. Meestal omdat zij te oud zijn geworden, zwanger zijn of omdat zij verhuisd zijn. Door deze trouwe donors en omdat de ziekenhuizen door o.a. bloedbesparende operaties minder bloedproducten nodig bleken te hebben, hoefde Sanquin de afgelopen 10 jaar zelfs minder donors te werven dan de 10% die opzegde.

Wereld Bloeddonordag 14 juni 2010
Alle Nederlanders konden hun waardering uitspreken voor de bijdrage van de Nederlandse bloeddonors. In totaal hebben 2.134 mensen hun applaus op www.hetgrootsteapplausvannederland.nl achtergelaten.

Symposium
Peter de Wolf, directeur STIVA, opende de middag met een presentatie van onderzoeksresultaten over Social Norms. TNS NIPO voerde dit onderzoek uit in opdracht van STIVA. Tijdens zijn presentatie werd stilgestaan bij de zogenaamde Social Norms-benadering waarin niet het slechte (afwijking van de norm) wordt benadrukt, maar juist het positieve voorbeeld (percentage mensen dat het gewenste gedrag vertoont) wordt benoemd. Hier haakte prof. Guido van Hal van de Universiteit van Antwerpen vanuit zijn expertise op in. Vervolgens lichtte Eugène Roorda het succes van de Bob-campagne toe en besprak hij of deze aanpak ook kan werken in relatie tot alcohol en jongeren. Tijdens het tweede deel van de middag was het tijd voor een paneldiscussie. Aan tafel zaten enkele deskundigen en (toekomstige) Tweede Kamerleden; Kees Verhoeven (D66), René Leegte (VVD), Erik-Jan Koense (KoenseSeverein) en Philip de Ridder (voorzitter STIVA). Het symposium werd afgesloten met een vermakelijk gedicht van Nico Dijkshoorn, huisdichter van tv-programma De Wereld Draait Door.

Resultaten onderzoek
85% van de Nederlanders vindt dat ouders de belangrijkste rol spelen in het communiceren met hun kinderen over alcohol en het stellen van regels over alcoholgebruik. Ouders van kinderen in de leeftijd van 12-15 jaar vinden hun eigen verantwoordelijkheid daarin nog belangrijker. Vooral ouders (72%) vinden dat ook de school daarin een belangrijke rol heeft. Uit het onderzoek blijkt verder dat de meeste ouders het gesprek aangaan met hun kind om het de gevolgen van alcohol te laten zien, om duidelijk te maken dat alcoholgebruik schadelijk is voor de gezondheid van jonge mensen en om er voor te zorgen dat zij niet gaan drinken. Incidenten met alcohol in de directe omgeving of uit de media zijn vaak de aanleiding voor ouders om het gesprek aan te gaan. De meeste ouders hebben geen behoefte aan ondersteuning, maar zij die dit wel willen, zouden bijvoorbeeld graag positief ingestoken campagnes (zoals de Bob-campagne) zien.

Lindblom ondersteunde opdrachtgever STIVA bij de organisatie van het symposium en het bijbehorende publiciteitstraject.

Het “Indonesian-Dutch Partnership on Highly Pathogenic Avian Influenza Prevention and Control” (IDP-HPAI) is één van de vele, (inter-)nationale programma’s op het gebied van de bestrijding en controle van de vogelgriep in de Indonesische archipel. Deze internationale steun komt voort uit de mondiale angst voor een pandemie die rond 2003 snel werkelijkheid leek te worden. Veel internationale donoren hebben bewustwordingscampagnes helpen opzetten. Deze campagnes hadden als doel om de bevolking ervan te doordringen hoe belangrijk een goede hygiëne is om verdere verspreiding van het virus in de pluimvee populatie en besmetting van mensen te voorkomen. IDP-HPAI heeft vanaf het begin een andere benadering gekozen door het verkrijgen van een beter begrip van de verspreiding van het virus bij dieren, door professionals zoals dierenartsen en laboranten beter toe te rusten en door het versterken van instituties binnen de pluimveesector en de overheid.

Hoewel een pandemie is uitgebleven, is het vogelgriepvirus in Indonesië nog steeds actief en leidt tot sterfte onder pluimvee. Dit vormt een direct risico voor de voedselzekerheid, aangezien pluimvee een betaalbare en hierdoor belangrijke voedingsbron is voor Indonesiërs. De pluimveesterfte brengt ook hoge kosten met zich mee voor de pluimvee-industrie. Bovendien blijft door het circuleren van het vogelgriepvirus het risico op een mutatie van het vogelgriepvirus bestaan naar een virusvariant die wel van mens op mens overdraagbaar is. Waar de meeste internationale donoren hun hulpprogramma’s inmiddels afbouwen, loopt IDP-HPAI nog anderhalf jaar door. Tijd die nodig is om de diverse onderzoeken af te ronden en de resultaten daarvan te borgen binnen de Indonesische context.

In mei 2010 heeft Lindblom consultant Nathalie van Dijk, in nauwe samenwerking met de LNV-projectleider ter plaatse, een communicatiemissie uitgevoerd. Tijdens deze missie is onder andere gesproken met vertegenwoordigers van de Indonesische ministeries van Landbouw en Volksgezondheid, met andere internationale donoren en met dierenartsen, pluimveehouders en laboranten. Lindblom heeft zo in kaart gebracht wat er binnen Indonesië reeds gecommuniceerd is over de vogelgriep en een strategie ontwikkeld voor de projectcommunicatie van IDP-HPAI voor de resterende duur van het project.

Als je dan het verkeer hebt getrotseerd en dat ook je gesprekspartners is gelukt, dan is de sociale hiërarchie van belang. Waar Nederlanders er soms prat op gaan wars te zijn van gezag, is het tegenspreken van een hoger geplaatste functionaris in Indonesië echt not done. Dat gebeurt dus ook niet, het voorkomen van gezichtsverlies is heel belangrijk in de sociale omgangsvormen. Nieuwe sociale media zoals Facebook leggen hier een interessant spanningsveld bloot. Aan de ene kant is Facebook ontzettend populair, het past naadloos in het belang dat gehecht wordt aan het hebben van sociale netwerken en het wordt intensief gebruikt om te laten zien hoeveel vrienden je wel niet hebt. Aan de andere kant gaat de Indonesische maatschappij nog zeer onwennig om met de laagdrempeligheid van het medium.

Zo is er het verhaal van Prita Mulyasari, een bankmedewerkster en een moeder van twee kinderen, die in een e-mail naar ongeveer 20 vrienden en familieleden klaagde over hoe doctoren in het Omni ziekenhuis een verkeerde diagnose bij haar hadden gesteld. Zonder dat ze het wist, circuleerde haar e-mail onder een grotere groep totdat ook het ziekenhuis erachter kwam. Het ziekenhuis daagde haar voor de civiele rechter wegens smaad en de doctoren zetten zelfs het strafrecht in. De politie arresteerde haar en zette haar in de gevangenis in afwachting van de rechtszaken. De rechter bevond haar schuldig en legde een boete op van 204 miljoen rupiah (ongeveer € 15.000,-), wat ruim boven het gemiddelde jaarsalaris van Jan Modaal in Indonesië ligt.

Prita’s rechtszaak veroorzaakte echter een storm van protest tegen het rechtssysteem. Een campagne op Facebook kreeg al snel meer dan 60.000 aanhangers. De massamedia pikten dit bericht op en de publieke verontwaardiging was groot. Toen één van de bloggers een oproep deed om een “muntje voor Prita” te doneren, was het bedrag van de boete zeer snel opgebracht. Prita is in beroep gegaan tegen haar straf en heeft het aanbod van het ziekenhuis om de zaak in te trekken in ruil voor haar publieke verontschuldigingen afgeslagen. Uiteindelijk koos het ziekenhuis eieren voor z’n geld en verklaarde dat Prita de boete niet hoefde te betalen. Hoezo gezichtsverlies?

Cynici zien in de zaak van Prita het bewijs van het corrupte rechtssysteem. Helemaal onterecht is dat niet, want Prita werd ten slotte wel veroordeeld. Maar je hoeft geen optimist te zijn om te zien hoe de sociale media een waardevolle aanvulling zijn in de strijd tegen corruptie.

Nathalie van Dijk

Het bleek om een actie van Ben te gaan. Hiermee wilde Ben, als nieuwe partner van het GSM Retourplan, aandacht voor het feit dat je je oude mobieltje een goede bestemming kunt geven door deze op te sturen naar het GSM Retourplan. De guerilla actie zorgde voor behoorlijk wat ophef bij het Centraal Station van Amsterdam.

Als nieuwe partner van het GSM Retourplan, vindt Ben het zonde dat de oude mobieltjes zomaar worden weggegooid of ergens in een lade verdwijnen. Het moet eigenlijk de gewoonste zaak van de wereld worden dat je je oude mobiel inlevert. Net zoals met lege flessen of batterijen.

GSM Retourplan
Begin 2010 is een omvangrijk recycleprogramma, het GSM Retourplan, gestart om te voorkomen dat oude mobiele telefoons schade aan het milieu aanrichten. Het GSM Retourplan heeft de ambitie het grootste handset recyclingprogramma van Nederland te worden. De opbrengsten van het programma gaan volledig naar het World Food Programme en War Child. Meer informatie is te vinden op www.gsmretourplan.nl

Het embargo is een van de meest intrigerende principes in de werkrelatie tussen woordvoerders, PR-mensen en journalisten. Journalisten staat het schuim op de mond bij een (onnodig) embargo. PR-medewerkers doen soms schietgebedjes tot het embargo verstreken is, uit angst voor een embargoschender die een zorgvuldig geregisseerde introductie in het honderd laat lopen. En allebei terecht. Want een onnodig embargo getuigt van onprofessioneel gedrag en maakt het journalisten onnodig lastig. En de gevolgen van vroegtijdig lekken van een leuk nieuwsfeitje zijn vaak veel groter dan de gemiddelde journalist zich ooit beseft.

Kwestie van timing
Zullen we het embargo dan maar gewoon afschaffen? Nou nee. Mits goed ingezet is een embargo een krachtig instrument voor zowel de organisatie die iets te melden heeft als de journalist die dat nieuws wil melden. Embargo’s hebben alles te maken met timing. Een embargo staat niet alleen stoer op een persbericht. Het heeft een functie om nieuws wereldkundig te laten worden op het moment dat dit verantwoord is (bijvoorbeeld bij een speech, bij een aankondiging met gevolgen voor personeel of bij concurrentiegevoelige informatie). Maar het heeft ook een functie om verschillende mediatypen zo te kunnen bedienen dat zij allemaal datgene kunnen doen met een bericht dat past bij een krant, TV-programma of nieuwssite. Juist daar zit vaak de crux. Een online redactie zal doorgaans alleen extra werk maken van een nieuwsitem wanneer zij vooraf de tijd hebben om interviews te doen. Voor een krant geldt dat nieuws dat in de ochtend verschijnt vaak al zodanig is opgepikt door radio, TV en online media dat het de volgende ochtend alweer oud nieuws is. Aan de voorlichter of PR-professional de taak om iedereen de ruimte te bieden. Dat vraagt de ene keer om een primeur of exclusiviteit en in andere gevallen om een embargo. Zo bezien is een embargo soms zelfs de meest ‘eerlijke’ vorm van nieuwsdistributie.

Embargo’s moeten dus blijven. Maar wel met mate en professioneel ingezet. Ze horen bij het vak, net zoals andere magische begrippen als ‘off the record gesprekken’, ‘spindoctors’ of de ‘Nieuwspoortcode’.

Ewald van Rooij

SIRE, Stichting Ideële Reclame bestaat sinds 1967 en is inmiddels aan de 101e campagne bezig. SIRE wil maatschappelijke thema’s waar weinig of nog geen aandacht voor is zichtbaar maken en op de publieke agenda zetten. Dat gebeurt met grote multimediale campagnes. Veel SIRE campagnes zijn regelrechte klassiekers geworden. Denk maar aan: ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’, ‘Kort Lontje’ en recent ‘Onbewust asociaal’. De SIRE campagnes worden geheel pro deo uitgevoerd door alle meewerkende partijen.

SIRE is onafhankelijk. Er is dus geen band met de overheid of andere organisaties. Maar dat blijkt sinds jaar en dag tot verwarring te leiden. We zien dat ook de ‘Aardige mensen’ campagne weer een hoop reacties oproept over dat het goed of juist helemaal niet goed is dat de overheid hier aandacht aan schenkt. Nee, niet de overheid dus!

Ook in de reclame, media en communicatiewereld denken veel mensen dat het hier om een overheidsinitiatief gaat. Daar is nog missiewerk te verrichten, want de kracht van SIRE zit in de (belangeloze) medewerking van alle mogelijke partijen uit de communicatie. De campagnes winnen juist aan kracht door een daadwerkelijk multimediale en geïntegreerde aanpak: RTV, print, outdoor, online en natuurlijk PR.

De SIRE campagne loopt nog en we gaan nog een paar aardige dingen doen. Leuk!

Autoliefhebbers konden eind januari hun hart ophalen bij Top Gear Live. Het nieuwe Opel was prominent aanwezig, o.a. met een Opel Insignia OPC in de zeer exclusieve ‘Hall of Fame’, een Astra beursstand en een ‘live-commercial’ tijdens de show. Voorafgaand aan de spectaculaire show ontving Opel de Nederlandse pers. Die was massaal aanwezig. BNR Nieuwsradio-presentator Bas van Werven sprak met Johan Tigchelhoff, verkoopdirecteur Opel Nederland, over de ambities van het nieuwe Opel en de betekenis van de nieuwe pay off ‘Wir leben Autos’. Daarna voelde hij een aantal Bekende Nederlanders/autoliefhebbers aan de tand naar aanleiding van het onderzoek dat Opel heeft laten uitvoeren onder autorijdend Nederland. Lieke van Lexmond, Dennis van der Geest, Jeroen Bleekemolen, Daniël Boussevain en Alwien Tulner waren in hun element. Zijn zij trots op hun auto, hoe vaak wordt hij gewassen en mag iemand anders in hun auto rijden? De meeste panelleden gaven aan trots te zijn op hun auto, maar de auto wassen schiet er soms wel bij in!

Lindblom ondersteunde opdrachtgever Opel bij de organisatie van het persevenement, het onderzoek en het bijbehorende publiciteitstraject.

Uit onderzoek dat SIRE heeft laten verrichten naar de vraag “hoe aardig is Nederland” blijkt dat ruim driekwart van de Nederlandse bevolking (78%) vindt dat Nederlanders aardiger voor onbekenden moeten zijn. Tegelijkertijd blijkt dat 14 procent zich geen raad weet als een onbekende een aardig gebaar maakt. Wanneer een onbekende aardig doet, is 17 procent zelfs ronduit achterdochtig. Reden voor SIRE om deze campagne te starten. In de door Publicis ontwikkelde campagne zijn vijf typen aardige mensen en reacties daarop als voorbeeld genomen die in alle uitingen terugkomen. Het idee hierachter is dat je openstellen voor de vriendelijkheid van anderen het begin is van een aardiger Nederland.

Bijna driekwart van de respondenten uit het SIRE-onderzoek denkt dat mensen die aardig zijn voor anderen, meer bereiken in het leven. Ruim 80% krijgt zelfs goede zin als hij of zij aardig is voor een ander. Het meest gewaardeerde kleine gebaar is een compliment, maar het kost veel Nederlanders moeite om een complimentje te geven. ‘Iemand groeten’, ‘de deur openhouden’ en ‘voorrang verlenen in het verkeer’ zijn ook gebaren die mensen waarderen. Tijdens de persconferentie die Lindblom organiseerde gingen onder leiding van Astrid Joosten populatiebioloog Martijn Egas, onderzoeker Marja Ruigrok, SIRE-bestuurslid Ivo Roefs en communicatiestrateeg en trendpsycholoog Susanne Piët met elkaar in discussie over het nut van aardige mensen in onze samenleving.

SIRE is een onafhankelijke stichting die zich ten doel stelt onderbelichte maatschappelijke onderwerpen publiekelijk bespreekbaar te maken en te agenderen bij burgers, opinieleiders en besluitvormers. SIRE is een initiatief vanuit de communicatiebranche. SIRE heeft geen banden met de overheid of andere organisaties. Iedereen die meewerkt aan de SIRE-campagnes doet dit belangeloos en zonder enige financiële vergoeding. Lindblom organiseerde de persconferentie en is verantwoordelijk voor de publiciteit.