Home » Actueel » Column

Je zult maar politieagent zijn

april 2011

De Nederlandse politie krijgt het momenteel van alle kanten zwaar te verduren. Overheid, politiek, media en burgers vinden stuk voor stuk dat het anders moet. En de politie zelf is de komende tijd vooral met zichzelf bezig. Dat komt het gezag van de politieman of –vrouw op straat niet ten goede. Je zult maar politieagent zijn.

Het kabinet Rutte/Verhagen wil de zesentwintig Nederlandse politiekorpsen omvormen tot een veel bescheidener aantal onderdelen van de nationale politie. Het voornemen van de korpsbeheerder in Flevoland om een dure interim-manager parttime de vertrekkende korpschef en zijn plaatsvervanger te laten vervangen leidde tot veel politiek tumult. Maar het is slechts een voorproefje van de onrust die nog zal ontstaan als bij de komende stoelendans een groot deel van de stoelen wordt weggehaald. Zittende korpschefs, andere politiemanagers en aanstormend talent loeren op de posten die straks overblijven. In de Formule 1 noemen ze dat het ‘silly season’. Het gaat dan meer om de poppetjes dan om de race. Dat leidt onherroepelijk tot bureaupolitiek en tot een intern gerichte focus bij de leiding.

Aderlating in de Randstad
Niet alleen aan de top staan de banen op de tocht. Hetzelfde kabinet Rutte/Verhagen wil de politiesterkte herverdelen. Dat klinkt eerlijk en de politiemensen zijn op het platteland soms ook alleen met een lantaarntje te vinden, maar de ingreep komt neer op een enorme aderlating voor de korpsen in de Randstad. En daar is de werkdruk zowel fysiek als mentaal toch echt het hoogst. Tegelijkertijd dwingt het gedoogakkoord het kabinet ook om werk te maken van de 500 ‘animalcops’ van de PVV. Dat zijn boodschappen die binnen de politie slecht begrepen worden.

Uit deze week gepresenteerde CBS cijfers blijkt dat de politie in 2009 minder misdrijven wist op te lossen, maar wel 12% meer uitgaf aan haar opsporingstaak dan in 2005. Voor sommige politici wederom een bewijs voor de inefficiëntie van de Nederlandse politie. Een nadere analyse van de cijfers zou wel eens iets heel anders kunnen uitwijzen, maar de teneur is alweer bepaald.

Oud hoofdcommissaris Jan Wiarda zei altijd: “de politie doet haar werk aan de rafelranden van de samenleving”. Daar zit veel in. Politiemensen hebben steeds vaker te maken met huiselijk geweld, de algemene verruwing van de samenleving en de gevolgen van haperend integratie- en asielbeleid, waardoor mensen buiten de boot vallen en problemen veroorzaken of in de problemen terecht komen. Op dat moment moet je als politieagent weten dat je in de rug gedekt bent, door je collega’s, door de korpsleiding én door de politiek. Maar die zijn voorlopig vooral met zichzelf bezig. Je zult maar politieagent zijn. Petje af.

Ewald van Rooij

---

Tag(s): corporate communicatie, overheid, overheidscommunicatie, politie